Tamamını Oku — İnşaat
Aile şirketinden büyümüş bir inşaat firması; genç mühendis kadrosu ile 25 yılı aşkın deneyime sahip usta ve şantiye şefleri aynı projelerde birlikte çalışıyor.
Genç mühendisler dijital araçlarla hızlı çalışmayı beklerken, deneyimli saha ekibi "bu iş sahada, elle öğrenilir" yaklaşımını sürdürüyordu. Bu fark, iletişim kopukluğuna ve genç mühendisler arasında yüksek bir işten ayrılma oranına yol açıyordu.
Sorun, tek yönlü bir "eğitim" değil, çift yönlü bir bilgi alışverişi olarak ele alındı.
Genç mühendisler deneyimli ustalara dijital araç kullanımını gösterirken, ustalar da onlara sahada yıllar içinde edinilmiş pratik bilgiyi aktardı; ilişki tek yönlü değil karşılıklı kuruldu.
Hem dijital hem sözlü bilgi akışını birleştiren standart bir günlük raporlama formatı oluşturuldu; bu, iki grubun birbirini anlamadığı hissini azalttı.
Yeni projelerde ekipler, tesadüfen değil bilinçli olarak farklı deneyim seviyelerinden kişileri bir araya getirecek şekilde kuruldu.
On ay sonunda genç mühendislerin işten ayrılma oranı düştü; saha bilgisinin genç kadroya aktarılma hızı gözle görülür şekilde arttı.
Nesiller arası gerginlik, genellikle "kim daha doğru çalışıyor" tartışmasından değil, birbirinin bilgisine değer verildiğini hissetmemekten kaynaklanır. Çift yönlü bir mentorluk, bu hissi doğrudan değiştirir.
Bu içeriği paylaşın:
Yorumlar (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.