Tamamını Oku — İnşaat
Dört ilde eş zamanlı konut projesi yürüten firma, büyümesini büyük ölçüde sabit fiyatlı erken satış sözleşmelerine dayandırıyordu; bu model, girdi fiyatları stabilken güçlü bir nakit akışı sağlıyordu ama fiyat şoklarına karşı hiçbir tampon içermiyordu.
Çelik ve hazır beton fiyatlarındaki yaklaşık %60'lık artış, özellikle inşaat süreci başlamış ama tamamlanmamış projelerde bütçeyi baştan aşırdı. Bir projede öngörülen malzeme bütçesi, inşaat henüz %40 seviyesindeyken tükenmiş durumdaydı. Yönetimin ilk refleksi tedarikçilerle pazarlığı sıkılaştırmaktı; ancak bu yaklaşım tedarikçilerin teslimat önceliğini firmadan başka yerlere kaydırmasına, dolayısıyla gecikmelere yol açtı.
Maliyet riskini tek başına üstlenmek yerine dağıtan bir yapı kuruldu:
Yeni satış sözleşmelerine, belirli bir eşiği aşan girdi maliyeti artışlarının müşteriyle paylaşılmasını sağlayan bir revizyon maddesi eklendi; bu, riski tek başına üstlenmekten riski paylaşmaya geçişi sağladı.
Kritik üç malzeme kalemi için en az iki alternatif tedarikçiyle görüşmeler tamamlandı; tek kaynağa bağımlılık azaltıldı ve pazarlık gücü yeniden kazanıldı.
Proje bazlı haftalık maliyet panosu kuruldu; öngörülen ve gerçekleşen malzeme maliyetleri arasındaki sapmalar proje yöneticisine gerçek zamanlı bildirildi.
On dört ay sonunda, kriz öncesi imzalanan sözleşmelerdeki kâr kaybı sınırlı kalırken, yeni imzalanan sözleşmelerin tamamı fiyat revizyon maddesiyle korumaya alındı. Firma, aynı dönemde tedarik sıkıntısı çeken rakiplerinin aksine, dört projesini de gecikmeden teslim etti.
İnşaat sektöründe fiyat riski genellikle sözleşme aşamasında görünmez kalır ve inşaat süreci ilerledikçe aniden ortaya çıkar. Riski sözleşme diliyle paylaşmak, tedarikçi çeşitliliğini artırmak ve maliyeti gerçek zamanlı izlemek, aynı krizi bir kez daha yaşamamak için üç kalıcı önlemdir.
Bu içeriği paylaşın:
Yorumlar (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.